Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Οι ιδιαιτερότητες του νεοφιλελευθερισμού*


Ως μία οικονομική θεωρία ο νεοφιλελευθερισμός έχει τόσες πολλές εσωτερικές αντιφάσεις και ανακρίβειες, ώστε θα έπρεπε από καιρό να έχει εξαφανισθεί – αφού πρόκειται καθαρά για ένα είδος «πνευματικής παθολογίας»: για μία διανοητική ασθένεια. Το γεγονός αυτό έχει τεκμηριωθεί από πολλούς επιστήμονες, οι οποίοι έχουν εξετάσει το νεοφιλελευθερισμό από όλες του τις οπτικές γωνίες – αποδεικνύοντας πως καταστρέφει τη Δημοκρατία, οδηγώντας τις ανθρώπινες κοινωνίες στο χάος.

Εν τούτοις, η επιστημονική τεκμηρίωση της ανεπάρκειας του νεοφιλελευθερισμού δεν είχε μέχρι στιγμής κανένα αποτέλεσμα – επειδή διακρίνεται από μία παράδοξη ανοσία απέναντι στα επιχειρήματα, ενώ του αρκεί η πολιτική ισχύς που απολαμβάνει.

Παρά το ότι λοιπόν ο στόχος του είναι η επανεγκατάσταση της ταξικής ισχύος μίας όλο και......
 μικρότερης ελίτ στις ανθρώπινες κοινωνίες, λόγω του φόβου της απώλειας των προνομίων της από τις μάζες, ενισχύεται πολιτικά από τις ίδιες αυτές μάζες – οι οποίες χειραγωγούμενες συμπεριφέρονται ακριβώς όπως τα πρόβατα , απλά και μόνο επειδή δεν τολμούν να χρησιμοποιήσουν τη δική τους λογική.

Συνεχίζοντας, στην πραγματικότητα ο νεοφιλελευθερισμός δεν αποβλέπει στις «ελεύθερες αγορές», αλλά σε μία ριζική αναδιανομή των εισοδημάτων – από κάτω προς τα επάνω, από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, καθώς επίσης από τον εκάστοτε φτωχό Νότο, στον πλούσιο Βορά. Για να μπορέσει δε να το επιτύχει, είναι υποχρεωμένος να εκθέτει τόσο τους Πολίτες, όσο και τα κράτη στις δυνάμεις της δήθεν ελεύθερης αγοράς, στις πανίσχυρες πολυεθνικές δηλαδή και στα χρηματοπιστωτικά μεγαθήρια, χωρίς καμία προστασία.

Ταυτόχρονα, φροντίζει να προσφέρονται στους οικονομικά ισχυρούς οι καταλληλότερες προϋποθέσεις, για την περαιτέρω αύξηση των κεφαλαίων τους – με τη βοήθεια ενός ισχυρού κρατικού μηχανισμού, ο οποίος ευρίσκεται στην έμμισθη υπηρεσία του. Για παράδειγμα, θεσμοθετούνται φορολογικά προνόμια, τα οποία μπορεί να χρησιμοποιεί μόνο η ελίτ (φοροαποφυγή), ενώ η πλειοψηφία ωθείται έμμεσα στη φοροδιαφυγή και διώκεται με κάθε δυνατό τρόπο – ειδικά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με στόχο το κλείσιμο τους.

Με απλά λόγια ο νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος είναι πάντοτε πρόθυμος να χαρακτηρίσει τις διορθωτικές επεμβάσεις του κράτους στην οικονομία ως «σοσιαλιστική μάστιγα», είναι στην πραγματικότητα ένα είδος νεοφιλελεύθερου σοσιαλισμού – ενός σοσιαλισμού για τους πλουσίους, αφού προσπαθεί να τους προστατεύει από τις δυνάμεις της αγοράς, μέσω της υιοθέτησης κανόνων από τα κράτη.

Τα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης που δρομολόγησαν οι κεντρικές τράπεζες, είχαν αυτόν ακριβώς το σκοπό – αφού διέσωσαν μεγάλες τράπεζες και επιχειρήσεις από τη χρεοκοπία μετά τις τεράστιες απάτες των στελεχών τους, οι οποίες προκάλεσαν την κρίση του 2008. Η διάσωση δε χρηματοδοτήθηκε από τα φτωχά εισοδηματικά στρώματα, ενώ αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων από τα κάτω προς τα επάνω στην παγκόσμια ιστορία – όπως επίσης από το Βορά στο Νότο στην Ευρωζώνη, ενώ από τον κρατικό τομέα στον ιδιωτικό στην Ευρώπη και σε πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη.

Πρόκειται λοιπόν για μία μορφή επανάστασης, από την αντίστροφη πλευρά της – από τους πλουσίους εναντίον των φτωχών. Επειδή όμως οι φτωχοί αποτελούν την πλειοψηφία, η επανάσταση αυτή έχει πολλά ρίσκα – ειδικά σε χώρες με δημοκρατικά καθεστώτα.

Βοηθάει λοιπόν σε μεγάλο βαθμό η εξατομίκευση του πληθυσμού («ψεκασμός»), ο κατακερματισμός όλων των κοινωνικών κινημάτων και η στροφή της μίας κοινωνικής ομάδας εναντίον της άλλης – ταυτόχρονα, η δημιουργία μίας καινούργιας ταξικής συνείδησης, η οποία να είναι θετική απέναντι σε αυτούς που επωφελούνται από την αναδιανομή των εισοδημάτων.

Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με επιτυχία στο παρελθόν, όπου οφείλει κανείς να θυμηθεί τα εξής λόγια του Warren Buffet από το 2006: «Επικρατεί ένας ταξικός πόλεμος, πολύ σωστά. Αυτός όμως που έχει κηρύξει τον πόλεμο είναι η δική μου τάξη των πλουσίων και τον κερδίζουμε«.

Το πολεμικό τραγούδι αυτού του πολέμου των τάξεων, είναι αναμφίβολα ο μύθος που αναφέρεται στα ευλογημένα πλεονεκτήματα της (νεοφιλ)ελεύθερης αγοράς, η ανάπτυξη της οποίας, οπότε η ευημερία, προϋποθέτει την κατεδάφιση του κράτους – την ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Φυσικά ο νεοφιλελευθερισμός αρνείται πως πρόκειται για έναν πόλεμο των πλουσίων εναντίον των φτωχών – δικαίως δε θα μπορούσε να επισημάνει ότι, προωθεί με τον ίδιο τρόπο τη φτώχεια και τον πλούτο, χωρίς να παίρνει το μέρος κανενός.

Εν τούτοις είναι γεγονός το ότι, οι 500 μεγαλύτεροι επιχειρηματικοί όμιλοι παράγουν πάνω από το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ – ενώ οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη κατέχουν περισσότερα περιουσιακά στοιχεία, από τους 3.600.000.000 φτωχότερους. Σύντομα δε το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων θα έχει στην ιδιοκτησία του περισσότερα, από το υπόλοιπο 99% – οπότε ο όποιος ανταγωνισμός του 1% από το 99% είναι εκ των πραγμάτων άνισος.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να προωθείται με τον ίδιο τρόπο η φτώχεια και ο πλούτος, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις;
Δεν είναι το αποτέλεσμα της λειτουργίας των ελεύθερων αγορών, οπότε του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος κυριαρχεί μετά το 1980 σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη;
Μπορεί να θεωρηθεί η (νεοφιλ)ελεύθερη αγορά ως ένας νόμος της Φύσης, όταν προκαλούνται αυτές οι διαστρεβλώσεις;



*Απόσπασμα από άρθρο(http://www.analyst.gr/2016/01/19/i-pali-ton-takseon/)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου